Zamek Jurisicsa Najstarsza część zamku dolnego w Kőszeg powstała w XIII wieku. Zamek wewnętrzny wzniesiony w stylu gotyckim został później rozbudowany, a przebudowany w epoce renesansu i baroku kompleks pełnił funkcję pałacu zamkowego przy posiadłości ziemskiej. Do dziś łatwo spostrzec, że zarówno przedzamcze, jak i zamek wewnętrzny były otoczone fosami.

Zdjęcie zostało zrobione na renesansowym korytarzu na pierwszym piętrze, przed głównym wejściem do sali rycerskiej. Widoczny jest też dziedziniec zamkowy, jak i wieża północna, która również może być zwiedzana przez turystów.

Budynki przedzamcza służyły celom gospodarczym; znajdowała się tu wiata dla powozów i stajnia, mieściła się tu także straż. Z dziedzińca przedzamcza można się dostać do zamku wewnętrznego po ceglanym moście zbudowanym po zburzeniu mostu zwodzonego prowadzącego nad niegdysiejszą fosą. W skrzydle północnym zachowały się gotyckie freski, a wokół okien zobaczyć można renesansowe malowidła i graffity. Zamek został nazwany na cześć dowódcy zamku, który w 1532 roku bronił zamku przed atakiem armii osmańskiej, nacierającej w kierunku Wiednia. Garstka obrońców pod dowództwem Miklósa Jurisicsa odparła 19 oblężeń, a dzwony, które rozbrzmiewają codziennie o godzinie 11 w Kőszeg, upamietniają ich zwycięstwo.

Zdjęcie zostało zrobione przed basztą Forintos, znajdującą się w południowym narożniku zamku i ukazuje miejsce ustawienia armat, które można obejść dookoła.

Pierwsza wzmianka o zamku w Kőszeg pochodzi z 802 roku: w kronice Einharda jest on wymieniony pod nazwą castellum Guntionis. Po wycofaniu się Tatarów, przy osadzie w dolinie przystąpiono do budowy Zamku Dolnego (Alsóvár), który w średniowieczu przejął od trudno dostępnego Górnego Zamku (Felsővár) funkcję ośrodka majątku ziemskiego. Pod koniec XIII wieku zamek był własnością rodu Hederów. W 1289 roku zamek został zajęty przez księcia Alberta. W 1291 roku zgodnie z warunkami układu hainburskiego Andrzej III. nakazał zburzyć Stary Zamek (Óvár). W roku 1327 po kilku wojnach Karol Robert Andegaweński zajął zamek rodu Kőszegich, a po swoim zwycięstwie w 1336 r. wsparł rozwój miasta, przyznając jego mieszkańcom znaczne przywileje. Aby zapobiec austriackim najazdom, stopniowo wzniesiono mury miejskie umocnione basztami, a do otaczającej mury fosy wprowadzono wodę z pobliskiego potoku Gyöngyös. W 1392 r. zamek należał do rodu Garaich, w 1445 r. do Habsburgów, od których zamek został odbity w 1482 r. przez Macieja Korwina, a w 1492r. został ponownie zajęty przez Habsburgów.

W 1532 r. miało miejsce najbardziej znane oblężenie zamku, kiedy to przeciwko ciągnącym na Wiedeń potężnym wojskom tureckiego sułtana Sulejmana Wspaniałego stanął dowódca zamku Miklós Jurisics z jednotysięczną załogą, złożoną częściowo z żołnierzy, a w większości z okolicznych chłopów pańszczyźnianych, szukających na zamku schronienia przed najazdem. W czasie 25-dniowych zmagań, wojska Imperium Osmańskiego rzuciły do walki wszelkie możliwe środki. Ostatecznie, za obopólną zgodą, Węgrzy zgodzili się wywiesić na ośmiu wieżach, osiem flag tureckich i w ten sposób wielki wezyr turecki Ibrahim mógł ogłosić sułtanowi pozorne zwycięstwo, a wojska tureckie mogły się wycofać spod murów Kőszegu w kierunku południowym. Sułtan obserwował wydarzenia ze wzgórza położonego między Doliną Króla (Király-völgy), a górą Kalwarii (Kálvária-hegy). Od tego czasu miejsce to nosi nazwę Wzgórze Sułtana (Szultán-domb). W tym czasie Wiedeń był zabezpieczany przez znaczne szeregi austriackie. Za heroiczną odwagę Ferdynand I Habsburg nadał Miklósowi Jurisichowi tytuł barona i podarował mu miasto Kőszeg. Ponieważ Jurisich zmarł nie zostawiając męskiego potomka, miasto wróciło pod zarząd skarbu królewskiego. W 1695 r. zamek wraz z posiadłościami ziemskimi znalazł się w posiadaniu palatyna (węg. nádor) Pála Esterházyego. Sam zamek w Kőszeg pozostawał w posiadaniu rodu aż do 1931 roku, po czym został sprzedany i do 1955 r. stanowił własność wojska.

Na przestrzeni wieków miasto kupieckie było wielokrotnie oblegane przez wojska siedmiogrodzkie, cesarskie i oddziały kuruców, ponieważ bogate domy kupców obiecywały cenne łupy. W 1777 r. zamek został spustoszony przez pożar i wtedy też zburzono większą część fortyfikacji.